بنام خدا

یک نفس یاد خدا

یک سبد خاطر آسوده و شاد

یک بغل شبنم آرامش صبح

یک هزار آینه از جنس دعا

همه تقدیم شما

همه تقدیم شما دوستان بزرگواری که 2 ماه است از سر دوستی  به این وبلاگ سر می زنید و مطلب جدیدی نمی یابید. 

حدودا 2 ماه است که بار از غربت گرفته و به ایران برگشته ام. 2 ماه است که تلاش می کنم از نو یک زندگی جدید فراهم کنم و همه ی خرابیهای به بار آمده در غیابم را اصلاح کنم . نه اینکه خدائی ناکرده خیال کنید قصد آبادانی اینجا یا آنجا را داشته باشم ، نه . فقط بدانید که شده ایم مثل اصحاب کهف ، تازه از خواب برخاسته ایم و به هر کجا که سرک می کشیم ، می بینیم که سکه مان از رواج افتاده ، موی دوستان سفید و دلشان دلگیر از سختی ایام شده. حالیا آنکه در این ایام سخت درگیر بستن بار سفر در بلاد روس بودم و باز کردن بار سفر در وطن و هنوز بسیاری از بار باز نشده ، اما به لطف خدا و عنایت دوستان تقریبا کارها به سامان شده و چیزکی مثل روال ، برقرار شده .  معلمی را از نو شروع کرده ایم  و ایام را در دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر می گذرانیم و گاهی هم سری به دانشکده هنر دانشگاه آزاد تهران می زنیم .

باز روز از نو،  گچ و تخته و اتود و ورک شاپ  روزیمان شده  . الهی شکر که زنده مانده ایم و روی پرمحبت دوستان را می بینیم.

امیدوارم که این چند سطر رسانده باشد انچه را که موجب عدم نو به نو شدن این وبلاگ شده است . خدا قسمتتان کند حساب بانکی تان را در بانک بسته باشند ، آنهم در زمانی که پول در حساب دارید !! بعد چک هایتان را برگشت زده باشند و شما از همه جا بی خبر بعد از 5 سال به کشور برگردید ، تا بفهمید همینکه این  یک قلم را  صاف و صوف کردیم چه کشیدیم ، مابقی امور این دو ماه پیش کشتان. ( از باب شوخی نوشتم ، بزرگواریتان را می شناسم و میدانم که پوزشم را می پذیرید ).

برخی بزرگان و بزرگواران در این ایام محبت کرده و پیغام گذاشته بودند ، از همه شان سپاسگزارم و امیدوارم عذر تقصیرم را در سر نزدن به آنها پذیرا باشند. بزرگی از آن شماست د رهمه حال.

به امید خدا اگر فرصتی دست دهد این وبلاگ را تبدیل به سایت می کنم و بیشتر در خدمت خواهم بود.

سلامت  باشید و سرفراز